دلنوشته بابایی 1

به نام یزدان بزرگ

 نمیدونم این حرفارو دخترم میخونه یا نه اما من به این امید مینویسم که یه روزی دختر گلم این نوشته رو بخونه

خانم خانما نمیدونم چه جوری شروع کنم یا از کی و کجا بگم

از روزی که جواب آزمایش گرفتیم و فهمیدیم که تو در وجود مامانی هستی....از اون نه ماه انتظار بگم چقدر سخت بود چقدر فشار روحی داشتیم (و البته که مامانی هم با روحیه قویش از پس همشون بر اومد.)از اون شبی بگم که با هول و ترس خودمون به بیمارستان رسوندیم و فردا صبحش یزدان بزرگ تو رو بهمون هدیه داد و شما شدی نی نی کلبه عشق ما

و از اون روز بود که تازه فهمیدیم پدر و مادر شدن یعنی چی

خانم خانوما دلم نمیخواد این مطلب شبیه وصیت باشه اما دوست ارم بدونی الان که 1391/02/09 حدود ساعت 11:30 شب بدونی بابایی چه فکرایی تو سرش برات داره

اول از هم اینکه تو هر سنی که هستی و هر شرایطی که داری من  باشم یا نباشم همیشه ممنون مامانی باش و هیچوقت از گل نازکتر بهش نگو ........هیچوقت

حداقل تا الان که تازه پنج ماهگیت شروع کردی من دیدم ک چه جوری و با جون و دل ازت نگهداری میکنه ....قدرش بدون (اما دوست دارم که تو هم مثل مامانیت بشی لجباز..مغرور..یه دنده و از همه مهم تر عاقل)

دلم نمیخواد که برات تعیین تکلیف کنم که تو زندگیت چیکار کنی اما دوست دارم عاشق ایران باشی خیلی خوشحالم که تونستم عادتت بدم که سرود ای ایران برات بشه لالایی و همیشه تو بغل من با شنیدن این آهنگ جاودان بخوابی..

خیلی دلم میخواد زود تر بزرگ شی تا برات از قصه های  شاهنامه بخوونم..

تو رو با حافظ و سعدی و شاملو آشنا کنم

با کورش بزرگ و اردشیر پاپکان

بهت بگم دکتر مصدق کی بود و چه کرد...

اره بابایی زودتر بزرگ شو...

بازم برات مینویسم.